27/3/2009 - Çocuğunuzun gözüyle bakmak....ÇOK DUYGULANDIRAN BİR YAZI
>Mart ayı gelmişti ama kızım hala okumaya geçmemişti. Ödevlerini yapmamak
> >için bir sürü bahane buluyordu. Elimden geldiğince ilgileniyor, çalışma
> >şevki kazanması için çabalıyordum. Ancak hiçbir gelişme yoktu. Adeta
> >inatla okuma-yazma öğrenmemeye çalışıyor gibiydi. Öğretmenliğin
> >kazandırdığı bütün deneyimlerimi kullanıyor, hiçbirinin işe yaramadığını
> >gördükçe paniğim artıyordu.
> >> >Kızımdan bir yaş küçük oğlum ve henüz yedi aylık bebeğim den çalabildiğim
> >her dakikayı kızıma ayırıyor, ancak öğretmeniyle her konuştuğumda büyük
> >bir düş kırıklığı ile eve dönüyordum. 'Kızım acaba geri zekalı mı' diye
> >düşündüğüm oluyor, bu düşünceler yüzünden beynimin zonklamasını geçirmek
> >için iki, üç tane ağrı kesici almak zorunda kalıyordum.
> >
> >O soğuk mart akşamında, sönmeye yüz tutmuş sobanın yanında, kızıma
> >heceleri sök! türebilmek için uğraşırken, onun ilgisizliği kalan son sabrımı
> >da tüketti. Ayların birikimiyle kızı mı omuzlarından tutup, silktim ve
> >minicik yanağına hatırladıkça utandığım' bir tokat attım. Yanağı
> >kıpkırmızı oldu. Şaşkın ama kızgın baktı. Ağlamamak için minik dudaklarını
> >sürekli büküyor, bakışları kalbimin ötelerine doğru ok gibi ilerliyordu.
> >
> >> >Sessizliği bozan ben oldum.
> > >
> >'Neden? Nazlıhan neden? Niçin okumayı öğrenmek için gayret göstermiyorsun?
> >Sen aptal değilsin. Neden kendine aptalmışsın gibi davranılmasına izin
> >veriyorsun?'
>
> >Bir an durdu, sonra sesinin bütün yırtıcılığı ve kiniyle, 'Çünkü ben okumak
> >istemiyorum' diye
> >haykırdı. Kulaklarıma inanamıyordum. Yüksek tahsil yapıp, iyi bir geleceği
> >olacağını düşledim biricik kızım, benim, ben öğretmen Emine Özgenç'in kızı
> >'Okum! ak istemiyorum' diye bağırıyordu.
> >
> >
> >Hayal kırıklığı ve şaşkınlık içerisinde 'Neden?' diye sorabildim.
> >
> >
> >'Çünkü ben senin gibi okuyup, öğretmen olup, çocuklarımı evde yalnız
> >bırakıp işe gitmeyeceğim, Çalışmayacağım, Ben sadece anne olacağım.'
> > >
> >Kızım konuşmuyor, adeta beni tokatlıyordu. Başım dönüyor, gözüm kararıyor,
> >bu sözlerin gerçekten kızıma mı ait olduğunu anlamaya çalışıyordum. Evet
> >bu sözleri bana yedi yaşındaki kızım söylüyordu. 'İnsan şimdi bayılmaz da
> >ne zaman bayılır' di ye düşündüm. Sanki, birden, gözlerimin önünde bir
> >sinema perdesi açıldı ve acı bir film oynamaya başladı. Yozgat'ın Nohutlu
> >Tepesi'nde, o her çıkışımda hiç bitmeyeceğini düşündüğüm yokuşun başındaki
> >bir türlü ısıtamadığım evi hatırladım.
> >
>
> >12 Eylül sonrası, eşimin (birçok insana yapıld! ığı gibi) hiç anlayamadığım
> >bir tarzda ve sebepsizce tutuklanıp cezaevine götürülüşü. Aylarca tutuklu
> >olduğu halde mahkemenin bir türlü başlamayışı. Yıllarca süren ve benim,
> >eşimin neden tutuklandığını beraat ettikten sonra bile anlamadığım
> >mahkemeler. Bakamadığım için dokuz aylık oğlumu Samsun'a, anneme bırakmam.
> >Bakıcı ve anaokulu masraflarını karşılayamadığım için, iki yaşındaki
> >kızımı her gün çalıştığım liseye götürüşüm. Yavrumun öğretmenler odasında
> >koltuklarda uyuyuşu. Uykusunun en derin yerinde çalan teneffüs ziliyle
> >yavrumun fırlayıp koltuklara oturuşu. Sonra müdürün beni çağırıp, 'Bak
> >Emine Hanım, biliyorum zor durumdasın ama seni gören herkes çocuğunu okula
> >getirmeye başladı. Burası çocuk yuvası değil ki. Bir daha kızını okula
> >getirme' deyişi. O günden sonra iki buçuk yaşındaki kızımı o koskoca, o
> >sopsoğuk evde, yalnız başı! na bırakıp, dönene kadar kızımı koruması için
> >Allah'a yalvarışlarım. Acıkır ve susar diye etrafa bıraktığım su
> >bardakları ve yiyecekler. Her akşam eve döndüğümde yavrumu bir köşede
> >battaniyenin altında büzüşmüş buluşum.
> >
> >'Yavrum, iyi misin? Korktun mu?' diye sorunca, 'Korktum, ağladım, ağladım,
> >yoruldum, sustum, sonra yine ağladım' diyerek boynuma sarılışı. Bir film
> >şeridi gibi geçiyordu gözlerimin önünden. Bir türlü filmin sonu
> >gelmiyordu.
>
> >
> >Nisan sonlarına doğru bir öğle paydosunda eve gelmiş ve zili çalmak
> >zorunda kalmıştım.
> >
> >
> >O sabah telaşla çıkarken anahtarı evde unutmuştum. Ama çok dert
> >etmemiştim. Nasılsa kızım evdeydi. Kapıyı açardı. Ama açmadı. Açmadığı
> >gibi sesinin bütün gücüyle 'Anne' diyerek ağlıyordu. 'Kızım, ben annenim,
> >aç kapıyı' dedikçe o 'Hayır sen ! annem değilsin. Sen kurtsun. Beni
> >yiyeceksin' diye feryat ediyordu. Ne söyledimse inandıramadım. Dinlediği
> >bir masaldan etkilenmişti besbelli. Yavrum, minik yavrum korkuyor ve
> >ağlıyordu. Yarım saat uğraşmış, ikna edememiştim.
> >> >Yapacağım tek şey vardı. Bir şekilde içeri girmek. Ama nasıl? Kapıyı
> >kıracak gücüm yoktu. Nohutlu Tepesi'nde çilingir ne gezerdi. İçerde yavrum
> >feryat figan ağlıyordu. Neden sonra alt kata inmeyi düşündüm. Kapıyı açan
> >komşuma bir yandan olayları anlatıyor, bir yandan balkona doğru
> >koşuyordum. Bir sandalye bulup balkona yerleştirdim ve üst kattaki evimin
> >balkonuna ulaştım. Ben, 153 santimlik ufak tefek kadın, bir sandalye
> >yardımıyla nasıl olup üç metrelik tırmanışı gerçekleştirerek, üçüncü
> >kattaki evimin balkonuna ulaştım. Hala anlamış değilim. Sanki görünmeyen
> >bir el beni yukarı çekti. Balkonun kapısı p! ek sağlam olmadığından, kilidi
> >kolayca açıp içeri koştum. Kızım kapının dibine oturmuş, başını
> >bacaklarının arasına sıkıştırmış ağlıyordu. Sarıldım, sarıldım,
> >sarıldım... Göz yaşlarım onunkiyle karıştı. Koynuma büzüldü. Sadece
> >'Annem, anneciğim, kurt beni yiyecekti' diyebiliyordu. O gün öğleden
> >sonraki ilk dersimi kaçırdım. Müdürün ikazına rağmen kızımı sınıfıma
> >götürdüm. Önce müdür muavini, sonra müdür tarafından azarlandım ama hiç
> >cevap vermedim. Sadece göz pınarlarımda iki damla yaş belirdi. Ve o yaşlar
> >müdürün birden susup özür dilemesine sebep oldu.
> > >
> >Evet bu acı film bitecek gibi değil. Kızımın sesiyle irkildim.
> > >
> >'Ben okumayacağım. Anne olacağım diye feryat ediyordu. Feryat etmiyor
> >sanki beni tokatlıyordu. Ona iyi bir anne olamadığımı ve bundan duyduğu
> >rahatsızlığı bu sözlerle haykırıyordu yüzüm! e. Hayatımın hiçbir anında
> >böylesine bir acı yaşamamıştım. Hiçbir söz yüreğimi ve belleğimi böylesine
> >hırpalamamıştı.
> > >
> >Kızımın kestane rengi saçlarını okşadım. Tokadımla kızaran yanağını öptüm.
> >Başını göğsüme bastırdım. Onun hafızasında yer eden bütün acıları silmek
> >istiyordum. En doğru, en eğitici sözleri bulmalıydım. Ama nasıl?.. Bu
> >allak bullak beyinle nasıl?
> >> >Öğlece ne kadar kaldık bilemiyorum. Bir ara konuşacak gücü bulabildim.
> >> >
> >'Kızım, her okuyan kadın çalışmak zorunda değildir. Sen iyi bir anne olmak
> >istiyorsun. Ben de iyi bir anne olmanı istiyorum. Ancak, okursan, bilgili
> >olursan, iyi bir anne olabilirsin. Çalışmak zorunda değilsin ki. Sen de
> >evde çocuklarına bakar, onlara okuma yazma öğretirsin' diye devam eden
> >birçok cümle sıraladım peş peşe. Kızım ikna olmuş görünüyordu. Ertesi! gün
> >okuldan geldiğinde onu masanın başında Cin Ali kitabını okurken buldum.
> >Kızım, okuyup yazmayı aylar önce öğrenmiş fakat ısrarla herkesten
> >saklamıştı.
> >
> > >
> >Öğretmeni şaşkındı. 'Nasıl olur da bir çocuk, bir günde bu kadar ilerleme
> >kaydedebilir?' diye soruyordu. Bu sorunun cevabı öyle uzun ve anlaşılması
> >öyle güçtü ki... O an susmak, en güzel cevaptı çünkü bu sorunun cevabını
> >ancak ben ve Nazlıhan anlayabilirdik.
> >
> >Şimdi kızım, Gazi Üniversitesi'nde işletme okuyor. Anadilini çok iyi
> >okuyup, yazdığı gibi iyi derecede İngilizce de biliyor. En önemlisi bir
> >kadının hangi şartlarda olursa olsun çalışması ve ekonomik özgürlüğünü
> >elde etmesi gerektiğine inanıyor. En güzeli de her fırsatta 'Canım annem
> >diye sarılıp yanaklarımdan öpüyor. Ben de onun, daha önce 'o utandığım
> >tokatla' ! kızart tığım yanağından öpmeye özen gösteriyorum.
|
"woelfin" İçinde Aramak İstediğiniz Konunun Anahtar Kelimesini Giriniz 
nostaljik parçalar için...
